Bazı şeyleri söylenmemiş bırakıyor insan, güneşin batışı yerine uzanmayı düşünüyor bazen. derin bir nefes alıyor bin kelimenin bile açıkça anlatamayacağı şeyleri göstermek için.. Yağmur yağmaya başlıyor. Nisan yağmurları... Söylenmemiş bıraktıklarını insan gözleriyle, dokunuşuyla açıklamak istiyor. Sevginin ne kadar büyük olduğunu, her şey olmanı. Yağmurun altında sımsıkı sarılıyor, kokunu içine çekiyor. Ve yağmur kesiliyor, gökkuşağı çıkmış. İzliyoruz dikkatle...
Sana söyleyeceğim en güzel söz henüz söylememiş olduğumdur. Ne desem anlatılabilir ki sevgin. Her güne bir masal belki tercümanı oluverir hislerin, her geçen gün artan özleminin, varlığını dolu dolu yaşamak burda söylenmemişlerin en güzelini hissettirir bana...
Yorum (3) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı
yağmurlu bir pazar sabahı etrafta kimse yok ne bir kapı gıcırtısı ne de rüzgar uğultusu yürüyorum seninle çok yakınımdasın sıcaklığını hissedebiliyorum ki bu pazar sabahı hissedebildiğim tek şey bu yağmur ıslatıyor beni toprak kokusu doğduğumda içime çektiğim anne kokusu gibi tütüyor burnumda ah bir de hasret sana senden uzağım ama sen yanımdasın sanki hayal mı görüyorum yoksa ya da bir düş mü bu hep kurmayı istediğim? toprak kokusu ciğerlerime doldukça hasretim artıyor doluyor damarlarıma damarlarımın atışını hissedebiliyorum ve yüreğimin kalp atışlarını bir de seni yanıbaşımda yağmurlu bir pazar sabahı tüm yaşadıklarım toprak kokusu,hasret kokan ellerin ve o gülen gözlerin öyle içtenler ki yüreğim ıslanıyor şimdi Allaha şükrederken varlığın için... 14-01-08 19:36
Yorum (1) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı
Yorum (1) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı
İkimiz yan yana bir şöminenin yanındayız. Isınıyor bedenimiz. Elini tutuyorum bunca zaman sonra. Ne kadar da pürüzsüzler. Bu yumuşaklığı hiç unutmamışım. Zaman asla unutturamamış bana seninle olmanın verdiği anlatılmaz mutluluğu. Yanındayım ya şimdi sadece ısıtan şömine değil ellerimi. Ellerin var. Özlemlerimle sıkıca kavradığım o güzel ellerin. Ve yüreğin var çarpan. Yanı başımda, atışlarını duyabildiğim. Sevginin hakim olduğu bir kalpte olma gururu belki bu hazzı yaşatan bana. O kadar özlemişim ki seni, gözlerini, seni, benliğini gözümde canlandırıp, fotoğrafları konuşturup yaşatmışım seni içimden dışarı vurup senden uzaktayken. Böyle daha ayakta kalmışım. Böyle yenilmez olmuşum. Zaferler kazanmışım. Bizim zaferlerimiz. Sadece bize ait, sana ve bana. Karanlıkları hızlıca geçivermişim. Sen bana ne iyilikler yapmışsın. Her birine duyduğum minnettarlığımı gözlerine bakınca hissettirebilmişim. Gözlerindeki bir gülüş için neleri verebileceğimden tekrar emin olmanın verdiği güçle daha sıkı sarılmışım sana. Özlediğim kokunu içime çekmişim. Abla kokusu, anne kokusu gibidir. Hayatının her anında uzaklara inat yanında olmaya yeminliyim. Tüm zaferlerimizde ve kaybettiklerimizde birbirimize olan sevgimiz uçurumlardan ya da bulutlardan düşmek üzere olmaktan kurtarmış bizi. Meğersem biz ruhlarımızla sevmişiz birbirimizi, ölümsüz, sonsuza dek,dünyaya rağmen…
Yorum (1) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı
Nedensiz gidişlerin dönüşü olur mu?
Bilinmez.
Yüreğimin yangınlarının ne zaman söneceği de...
Ne zaman biter bu çektiğimiz acılar ve sancılar?
Ödenen bedenlere inat sürüp gitmekte ömür.
Nerelere akıtır nehir götürdüklerini?
Ya da var mıdır içinde taşıdığı?
Yokluğa dönüşen bir varlık mı yoksa
Bilinmez...Bilmiyorum,nedensiz...
Yorum (yok) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı